Σε διαρκή πόλεμο Φύση και Άνθρωπος !

Κάθε φορά που τελειώνουν οι διακοπές, δυνατές εικόνες εντυπώνονται στη μνήμη μου, που μαζί με τις άλλες των προηγούμενων διακοπών, συνθέτουν το παζλ της ομορφιάς της Ελλάδας.

Ανακαλύπτοντας μικρούς, κρυφούς κόλπους, με γαλαζοπράσινα νερά και χρυσή αμμουδιά, χωριουδάκια καρφιτσωμένα σε κάποια πλαγιά, ανεπανάληπτες δασικές διαδρομές, μοναστήρια κρεμασμένα στην κορυφή των βράχων, παράξενα έθιμα, χοροί και μουσικές πρωτάκουστες, πολιτισμοί και άνθρωποι με αλήθεια, μου έρχεται να φωνάξω πόσο η φύση προίκισε τη χώρα τούτη με αξεπέραστες ομορφιές.

Δίπλα και πλάι σε όλα αυτά τα στολίδια της φύσης, υπάρχει και το ανθρώπινο χέρι που πληγώνει τις εικόνες, καταστρέφει τη φύση και προκαλεί τοξικότητα στο περιβάλλον. Πλάι και δίπλα στην ομορφιά, η ασχήμια. Πλάι και δίπλα στο θαυμασμό, η αποστροφή. Πλάι και δίπλα στο θαύμα της φύσης, η ανθρώπινη κόλαση.

Ξεκοιλιασμένα ζώα στη μέση του δρόμου, μπάζα ριγμένα στις άκρες των δασικών δρόμων, ελλιπείς διαγραμμίσεις σε κακοσυντηρημένες επαρχιακές οδούς, πινακίδες σήμανσης κρυμμένες από τους θάμνους και τις φυλλωσιές, τρύπες-παγίδες στο οδόστρωμα, η αδιαφορία του Έλληνα τρυπά τις εικόνες της ομορφιάς, το αδίστακτο χέρι του αδιάφορου πολίτη «σκοτώνει» αυτήν την ομορφιά και αναρωτιέμαι, αν μπορούμε να σώσουμε τις δυνατές εικόνες που εντυπώθηκαν στη μνήμη μας από την τόση αθλιότητα που σκορπίζουμε γύρω μας.

Άποψη : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)