Ο Γιάννης Σερβετάς στις Σέρρες

Το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου θα παρουσιάσει στις Σέρρες  το «Προσωπικό Ημερολόγιο - Ανεκδοτολόγιο 2013»

Το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου στις 7:00 μ.μ. στο καφέ SOFA θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Σερβετά: "Προσωπικό Ημερολόγιο - Ανεκδοτολόγιο 2013". Ο Γιάννης Σερβετάς θα μιλήσει για το βιβλίο του, θα υπογράψει αντίτυπα και θα μας χαρίσει ανεπανάληπτες στιγμές γέλιου.
Ο Γιάννης Σερβετάς ως ένας πρωταγωνιστής πρώτα της καθημερινότητας και έπειτα της τηλεόρασης και του ραδιόφωνου σε παλαιότερη συνέντευξή του μιλάει για όλα και δίνει τη δική του εκδοχή για το που υπάρχει κρίση.

Ερ.: Ακούμε καθημερινά για κρίση στην οικονομία, κρίση στην πολιτική, εσύ, που πιστεύεις ότι υπάρχει κρίση σήμερα;
Απ.:Στα συναισθήματα. Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου ήταν ψιλικατζής. Ούτε φτωχός ούτε πλούσιος. Ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Όταν όμως καθόταν με τις παρέες του στα τραπέζια τα στρογγυλά τα μεγάλα και έπιναν τις ρετσίνες τους, δεν τους άκουσα ποτέ να μιλάνε για λεφτά και φτώχεια. Έβγαιναν έξω και περνούσαν καλά. Πέρασαν τα χρόνια και φτάσαμε στο σήμερα οι 10 στους 10 να μιλάμε για λεφτά όπου και να βρεθούμε. Θα σου πω κάτι που σίγουρα δεν είναι δικό μου, κάπου το άκουσα. Πλούσιος είναι ο άνθρωπος που έχει λίγες ανάγκες. Εμείς έχουμε γεμίσει από ανάγκες, ενώ η ουσία είναι μία. Μόνο αγάπη χρειαζόμαστε. Σκέψου ένα βρέφος, το μόνο που θέλει είναι το βυζί της μάνας του και αγάπη. Εμείς τώρα το κάναμε να έχει ανάγκη ακόμα και το νέο πάμπερς που αναβοσβήνει. Πιστεύω ότι έχουμε μια συναισθηματική κρίση η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη και πολύ πιο βαριά από την οικονομική αλλά επειδή είμαστε αχάριστοι και ζούμε στην αμαρτία δεν το βλέπουμε. Ντρέπομαι γι’ αυτό.
Ερ.: Πώς πήρατε την απόφαση να γράφετε ημερολόγιο και ανεκδοτολόγιο κάθε χρόνο;
Απ.: Το κακό ξεκίνησε το 2004. Κάναμε διακοπές κάπου στην Πελοπόννησο κι ήταν μακρύ καλοκαίρι. Ήταν το πρώτο καλοκαίρι που είχα τόσο πολύ χρόνο. Δεν είχα άλλες υποχρεώσεις, είχα σταματήσει το ΑΜΑΝ κι έτσι πήρα την γυναίκα και το γιο μου το Βασίλη και πήγαμε διακοπές. Κατεβήκαμε στην Πελοπόννησο, γυρίσαμε, πήγαμε στην Αθήνα και είδαμε Ολυμπιακούς Αγώνες, πήγαμε προς τα Γιάννενα, εν πάσει περιπτώσει αλωνίσαμε την Ελλάδα. Όταν επιστρέψαμε στη Θεσσαλονίκη κάποια στιγμή λέγαμε: “πήγαμε πέντε μέρες εκεί, δύο μέρες εδώ...”, αλλά σʼ αυτή την αναζήτηση δεν θυμόμασταν καν τι κάναμε μια ολόκληρη εβδομάδα. Τότε τα έβαλα με τον εαυτό μου. Λέω, λες κι είναι ζωή κάποιου άλλου. Από κει και μετά πήρα ένα τετράδιο κι άρχισα να γράφω. Έγραφα κατά βάση χαζές πληροφορίες που όμως όταν τις διάβαζα μου έδιναν χαρά. Μια μέρα έτσι όπως καθόμουν για καφέ με τη γυναίκα μου, σκέφτηκα πώς θα μπορούσε όλο αυτό να πάρει τη μορφή ημερολογίου. Έβαλα κι ένα ανέκδοτο μέσα στην αφήγηση και μου άρεσε. Αφού συζήτησα την πρόταση μου αυτή με τον Ιανό, έγινε το πρώτο ημερολόγιο – ανεκδοτολόγιο.

Ερ.: Οι παρουσιάσεις που κάνετε έχουν έναν διαφορετικό χαρακτήρα που θυμίζει σόου. Για ποιο λόγο επιλέγετε να παρουσιάσετε το βιβλίο με αυτό τον τρόπο;

Απ.: Οι παρουσιάσεις μου είναι τόσο διαφορετικές όσο και το βιβλίο. Όταν μου είπαν πως θα πρέπει να παρουσιάσουμε το βιβλίο πήγα και είδα μία παρουσίαση. Όπου ένας συγγραφέας και τέσσερις φίλοι του αναλώνονταν σʼ ένα μπλα – μπλα, που με τρόμαξε. Είπα λοιπόν πως αυτό το πράγμα δεν μπορώ να το κάνω και ζήτησα να γίνει κάτι λίγο πιο χαμογελαστό. Έτσι προέκυψαν και οι παρουσιάσεις. Για μένα σημασία έχει η ενέργεια του κόσμου που μεταδίδει και πολύ κέφι.
Ερ.: Από την εποχή του ΑΜΑΝ μέχρι και σήμερα, έχετε περάσει πάρα πολλές διαδρομές. Αν κάνετε μια αναδρομή σʼ αυτή την πορεία, τι πιστεύετε πως έχει αλλάξει και τι έχει μείνει ενδεχομένως κοινό;

Απ.: Κατʼ αρχήν το κοινό χαρακτηριστικό είναι πως πάντα θέλαμε να δουλεύουμε στη Θεσσαλονίκη και τα καταφέραμε. Όχι για σοβινιστικούς λόγους, σε καμία περίπτωση. Απλά εκεί είναι οι φίλοι μας, το πατρικό μας σπίτι, η οικογένεια μας. Αυτό μας κρατάει και μας ενώνει στη Θεσσαλονίκη κι οι άνθρωποι που θέλουν να δουλεύουν γιʼ αυτό τον τόπο. Αν κάτι κρατήθηκε στα τόσα χρόνια μέσα μας είναι η Θεσσαλονίκη. Είμαστε άνθρωποι που θέλουμε να δημιουργούμε μέσα απʼ τη δουλειά, ίσως με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, αλλά πάντα τσιγκλιστικό και δυνατό. Αυτό που κρατήσαμε μέσα σʼ όλο αυτό είναι η Θεσσαλονίκη.

Ερ.: Το «Ράδιο Αρβύλα» έχει περάσει από πολλά στάδια επιτυχημένα και λιγότερο επιτυχημένα. Τώρα βρίσκεται σε μια πολύ καλή περίοδο, αλλά δέχεται κι έντονη κριτική. Πού πιστεύετε πως οφείλονται τόσο η επιτυχία, όσο όμως και οι επικρίσεις;

Απ.: Αναφορικά με τα πρώτα επεισόδια του «Ράδιο Αρβύλα» που κάναμε απόγευμα, θεωρούμε πως αυτά τα επεισόδια είχαν κατʼ αντιστοιχία την υψηλότερη τηλεθέαση. Διότι μπήκαμε σε μια ζώνη που δεν μας ήξερε κανείς. Δεν μας έβλεπαν καν οι φίλοι μας γιατί είχαν τις δουλειές τους. Η δικιά μας η ζώνη είναι τώρα, το βράδυ. Μέσα όμως σε έξι με εφτά μήνες ακόμα και στην απογευματινή ζώνη δημιουργήσαμε ένα φανατικό κοινό ηλικίας αδιανόητης. Φύγαμε από τις φόρμες και ξεπεράσαμε το κλασικό ηλικιακό κοινό 15- 44 με το οποίο δουλεύει συνήθως η τηλεόραση. Μας έβλεπε αυτός ο κόσμος που αγάπησα και εκτίμησα και μας βλέπει ακόμα και τώρα.
Αναφορικά με την άσχημη κριτική, για μένα δεν υπάρχει. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Σʼ όποιους αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε. Εγώ κρατάω τα καλά και τα θετικά και μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος το βράδυ. Θεωρώ ότι κάνω όσο καλύτερα μπορώ τη δουλειά μου.

Ερ.: Υπάρχει κάποια μυστική συνταγή επιτυχίας είτε στο ραδιόφωνο είτε στην τηλεόραση τελικά;

Απ.: Και βέβαια υπάρχει, αλλά δεν θα σας την πω για να μην κάνετε κι εσείς ένα σόου ίδιο με το δικό μας και πάρετε υψηλές τηλεθεάσεις ή ακροαματικότητες και θα μείνω άστεγος. Όμως βασικά πιστεύω πως η επιτυχία έρχεται μέσα από καλή διάθεση και συνεργασία. Όταν λειτουργεί σωστά η ομάδα, μπορούν όλα να λειτουργήσουν σωστά.

Ερ.: Πόσο διαφέρει ο τηλεοπτικός ή ραδιοφωνικός Γιάννης Σερβετάς από τον άνθρωπο Γιάννη πίσω από τα μικρόφωνα και τις κάμερες;

Απ.: Το μοναδικό που έχω να πω είναι ότι στην προσωπική ζωή εκτός δουλειάς έχω μια παρέα όπου δεν προλαβαίνω να μιλήσω. Δηλαδή αν στην τηλεόραση ή το ραδιόφωνο δεν προλαβαίνει κανείς να μιλήσει στην ώρα μου, στην υπόλοιπη ζωή, περιμένω να μπω στη ράδα για να μιλήσω. Κατά τα άλλα δεν κρατάω τίποτα για την προσωπική μου ζωή. Όπως με βλέπετε ή με ακούτε, έτσι ακριβώς είμαι και στη ζωή μου. Δεν έχω καμιά αλλαγή. Ίσως κάποιες φορές είμαι πιο τρυφερός ή πιο θυμωμένος γιατί έχω και τον ρόλο του συζύγου και του πατέρα. Ένα παιδί είμαι, που μʼ αρέσει να μαθαίνω, να γελάω και να διασκεδάζω.

Ερ.: Για πόσο καιρό σκέφτεστε πως μπορείτε να συνεχίσετε όλα όσα κάνετε;

Απ.: Δεν ξέρω. Αυτά είναι από το Θεό και δεν μπορώ να τα ορίσω. Όσο όμως υπάρχουν χαμόγελα γύρω μου, άνθρωποι που στηρίζουν αυτή την προσπάθεια κι ένα χτύπημα στην πλάτη για να συνεχίσω, δεν φοβάμαι και πάω μπροστά.