Τιμωρία – Ενοχή – Λύτρωση – Ηθική Δικαίωση !

Ένα κουνούπι, που όλη τη νύχτα ζουζούνιζε στο αυτί μου, το πρωί βρήκα τα σημάδια του στο μπράτσο μου. Κόκκινα εξογκώματα με έντονο κνησμό με έβαλαν στον πειρασμό να ψάξω το «δράστη» στο δωμάτιό μου. Το βρήκα κρεμασμένο στην κουρτίνα, με γεμάτη την κοιλιά του κόκκινο αίμα, το αίμα μου, μισοναρκωμένο από το πολύ φαγητό. Δεν έχασα καιρό και με ένα χτύπημα το έκανα λεκέ στην κουρτίνα.

Ένιωσα ικανοποίηση που το σκότωσα και πλήρωσε με τη ζωή του τα τσιμπήματα που μου κατάφερε. Κι έτσι όπως ζούσα την ευδαιμονία του αποτελέσματος της πράξης μου, έκανα έναν παράξενο συνειρμό, μια σατανική σκέψη που με φόβισε στην αρχή. Αργότερα, κι όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, το έβρισκα μάλλον φυσιολογικό. Κάτι τέτοια κουνούπια ανθρωπόμορφα βύζαιναν για χρόνια το δημόσιο χρήμα και φούσκωναν τις κοιλιές τους με παράνομο πλουτισμό. Κάτι τέτοια κουνούπια στην κοινωνία των ανθρώπων παρασιτούσαν ανάμεσά μας φορώντας προσωπεία άλλοτε του ηγέτη, άλλοτε του δημόσιου άντρα ή του φίλου, κουμπάρου πολιτικών προσώπων. Γέμιζαν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες και μας τάιζαν ψεύτικες ελπίδες και σαθρά όνειρα. Κι όπως το κουνούπι, που ρούφηξε το αίμα μου, απολάμβανε το φαγοπότι του κρεμασμένο στην κουρτίνα, έτσι και τα άλλα κουνούπια της ζωής, απολαμβάνουν την «μπάζα» που έκαναν και χαίρονται την περιουσία που απέκτησαν.

Ένα χέρι δυνατό χρειάζεται τώρα πια, μια ισχυρή θέληση και αποφασιστικότητα ψάχνουμε να χτυπήσει αυτά τα παραγεμισμένα πορτοφόλια με το μόχθο του κοσμάκη και να αφήσει το λεκέ τους μόνο στην ιστορία της Ελλάδας. Διαβάζω ονόματα ανθρώπων που καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα, ακούω για υπέρογκα ποσά λογαριασμών, δεν βλέπω όμως την τιμωρία κι αυτό είναι που πληγώνει περισσότερο τους Έλληνες. Η τιμωρία είναι η λύτρωση του λαού, είναι η ηθική του δικαίωση, είναι το άλλοθί του, που ξεγελάστηκε, που εμπιστεύτηκε λάθος ανθρώπους και την περιμένουμε όλοι. Σαν λύτρωση στη λύση του δράματός μας, σαν φάρμακο για να γιατρέψουμε τις πληγές μας.

Άποψη : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Δημοσιογράφος – Φιλόλογος)