Γνωστός Σερραίος «πρωταγωνιστής» σε καβγά σε τράπεζα των Σερρών

Μια προσωπική δουλειά έφερε τα βήματά μου, πρωινή ώρα, στα σκαλιά υποκαταστήματος κάποιας κρατικής τράπεζας της πόλης των Σερρών. Αιφνιδιάστηκα δυσάρεστα από τον πολύ κόσμο και αφού μου υποδείχθηκε από τους παρευρισκόμενους, πάτησα το κουμπί σε ένα μηχάνημα που έβγαλε το χαρτάκι με τον αριθμό 148. Κοίταξα τον φωτεινό πίνακα να αναβοσβήνει ο αριθμός 36 και προσπάθησα να κάνω την αφαίρεση για να δω πόσοι «πελάτες» της ίδιας τράπεζας με χώριζαν από τον πολυπόθητο γκισέ.

Τρόμαξα, απογοητεύτηκα, είπα να τα παρατήσω και να ξαναέρθω μια άλλη μέρα που δεν θα έχει τόσο κόσμο αλλά κάποιες διαμαρτυρίες για την πολύωρη αναμονή και κάποιες ψιθυριστές βρισιές για το ανάλγητο κράτος, τους τραπεζίτες γενικώς και το «κατεστημένο» κέντρισαν το ενδιαφέρον μου.

Οπλίστηκα με υπομονή, σκέφτηκα στιγμιαία «ας το ζήσω κι εγώ αυτό το μαρτύριο» και παρέμεινα όρθιος παράμερα.
Οι δύο σειρές καθισμάτων για τους πελάτες ίσα-ίσα εξυπηρετούσαν κάποιους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, είτε εγκύους, είτε ανθρώπους με κάποια αναπηρία. Όλοι κρατούσαν το χέρι τους το «μαγικό χαρτάκι» και περίμεναν.

Πίσω από τον γκισέ, ιδρωμένοι υπάλληλοι προσπαθούσαν να ανταποκριθούν στις επιθυμίες των πελάτων, κι εγώ εκεί, καρφωμένος στη θέση μου, να χαίρομαι κάθε φορά που ο «μαγικός αριθμός» μεγάλωνε, να αγανακτώ που κάποιοι «γνωστοί» παρεισέφρεαν αγνοώντας τη σειρά αλλά εξυπηρετούνταν, να κάνω βάρβαρες σκέψεις, εγείροντας μέσα μου πρωτόγνωρα συναισθήματα.

Όταν επιτέλους άδειασε κάποια θέση και κάθισα, η φωνή ενός μετανάστη της Γερμανίας, που γύρισε στην Ελλάδα ακριβώς από πίσω μου, πολλαπλασίασε την αγανάκτησή μου. Η σύγκριση με συμπεριφορές τραπεζών της Γερμανίας, ο μηδενισμός για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, η ψιθυριστή διαμαρτυρία του μετανάστη, με έκαναν να εκνευριστώ ακόμη περισσότερο.

Όταν ήρθε η σειρά μου, το ρολόι έδειχνε 11:30 το πρωί και εγώ είχα μπει στην τράπεζα στις 09:40. Κοντά δύο ώρες χαμένες, περιμένοντας να εξυπηρετηθώ.

Πόσοι από τους εργαζόμενους διαθέτουν δύο περίπου ώρες για να τελειώσουν μια δουλειά τους στην τράπεζα; Ποιος πληρώνει το χαμένο χρόνο, την αγωνία να προλάβω, τα νεύρα για την αδικία;

Κι όταν η φωνή κάποιους εκνευρισμένου Σερραίου πολίτη έφτανε στα αυτιά του διευθυντή, η απάντηση ερχόταν αποστομωτική: «Δεν υπάρχουν άλλοι διαθέσιμοι υπάλληλοι» Κι εγώ αναρωτιέμαι: «Γιατί η εν λόγω τράπεζα έκλεισε κι άλλο υποκατάστημα στην πόλη; Γιατί επιτρέπει την ταλαιπωρία των πελατών της;

Άρθρο: Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσ/φος)