Βγερού Γλυκά Φανού στο Θεάτρο «Αστέρια» στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών

Κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου «Αστέρια» ΔΗΠΕΘΕ Σερρών
Μια σύγχρονη ελληνίδα γυναίκα, η Αγγελική, μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση της Βγερούς, που επέζησε της Σφαγής στη Χίο και της δουλείας στη Σμύρνη, προσπαθεί να συναρμολογήσει την κατακερματισμένη ταυτότητα της.

Δύο διαφορετικές εποχές, δύο διαφορετικές γυναίκες, δύο αφηγήσεις. Η μία κραυγή επιβίωσης και αυτογνωσίας. Η άλλη, μαρτυρία και ταυτόχρονα καταγγελία. Και οι δύο συναρμολογούν μία κοινή μνήμη, μία ελπίδα του μέλλοντος, μία ιστορία.

Αν την ακούσεις δεν την ξεχνάς!
Γίνεσαι μέρος της!

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Κορίνα Βασιλειάδου
Μουσική: Κώστας Βόμβολος
Επιμέλεια Κίνησης: Κωνσταντίνος Κατσαμάκης
Σκηνικά – Κοστούμια & Σχεδιασμός φωτισμών: Κέλλυ Εφραιμίδου
Βοηθός σκηνοθέτη:Κλέα Σαμαντά
Επιστημονική συνεργάτης: Στέλλα Τσιροπινά

Παίζουν: Ελευθερία Τέτουλα, Άννα Σωτηρούδη
Φωνή Ανθής: Ειρήνη Κυριακού

Το τραγούδι του τέλους ερμηνεύει ο Παντελής Θαλασσινός

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 9:15μμ
Κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου «Αστέρια» ΔΗΠΕΘΕ Σερρών

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 12 €
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: 10 € Viva.gr και ΔΗΠΕΘΕ Σερρών
Μειωμένο: 8 €

Η είσοδος δεν επιτρέπεται για παιδιά κάτω των 10 ετών.
Η παράσταση βρίσκεται Υπό την Αιγίδα του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου

ΒΓΕΡΟΥ: «Δεν ξέρω αν είναι ρωμιά, τουρκάλα ή φράγκισσα, -άσε που δεν ξέρω και πού αρχίζει το ένα και πού τελειώνει το άλλο,- όμως είναι αυτή που είδε βρέφη κομματιασμένα να κείτονται πεταμένα στα βράχια, είναι αυτή που άκουσε το σμίξιμο των σπαθιών με τη σάρκα, τις φωνές των μανάδων που βλέπανε τις κόρες τους να βιάζονται. Είναι αυτή που είδε τη Μεγάλη Σφαγή. Ωστόσο, ποτέ δεν είπε: Καταραμένη η φυλή που έκανε τις σφαγές. Καταραμένη η γενιά που τους αφάνισε! Όμως λέει: Ασυγχώρητοι όσοι βάδισαν στο μονοπάτι της παλιανθρωπιάς. Ασυγχώρητοι όσοι στο όνομα του Θεού ή του χρήματος, της απληστίας ή της εκδίκησης, βρωμίζουν τη ζωή με τις πράξεις τους. Κάτω από τα δάκρυά της μίσος δε θα βρείτε. Δεν ζητάει εκδίκηση. Μνήμη ζητάει! Μνήμη πικρή σαν πικραμύγδαλο.»