Ψάχνουμε όλοι την ανάπτυξη κι αυτή, γιατί τάχα μας ξεφεύγει ;

Έγινε η Τελευτή παράδοσης-Παραλαβής της Αντιπεριφέρειας μέσα σε κλίμα συναίνεσης, χαλαρότητας και γενικής ηρεμίας. Ούτε μία αιχμή, ένα μείον, ένα έλλειμμα για τα πέντε(5) χρόνια που πέρασαν χωρίς να φυσήξει ένας άνεμος για να μετακινήσει το Ν.Σερρών από την τελευταία θέση ανάπτυξης λίγο πιο πάνω.

Αλλά πώς να γίνει αυτό; Τα ίδια πρόσωπα «ανακατεύτηκαν» σε μία σκακιέρα, παρέδωσαν και παρέλαβαν και τα λόγια ήταν προσεκτικά. «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει», θα έλεγε σοφά ο αείμνηστος παππούς μου, Παντελής.

Πέταξαν όλοι τη λέξη «ανάπτυξη» εδώ κι εκεί και θυμήθηκα εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε μικροί «πού ’ναι - πού ‘ναι το δαχτυλίδι», λες και η ανάπτυξη είναι κάτι χειροπιαστό και την ψάχνουμε όλοι εδώ σε αυτόν τον τόπο, κι όλο μας ξεφεύγει.

Αλήθεια, πού είναι αυτή η ανάπτυξη που όλοι ευαγγελιζόμαστε και δεν έρχεται; Ποιος φταίει που ο τόπος μας πηγαίνει προς τα πίσω κι όχι προς τα εμπρός; Ο «κακός ΣΥΡΙΖΑ» φταίει που έκρυψε την ανάπτυξη και δεν μπορούμε να τη βρούμε. Τώρα, όμως, που όλα έγιναν «μπλε», πού θα πάει, κάπου θα την ξετρυπώσουμε.

Η ανάπτυξη έρχεται, όταν κάνουμε ελκυστικό έναν τόπο. Η ανάπτυξη έρχεται , όταν υπάρχουν δουλειές και η αγορά κινείται. Η ανάπτυξη έρχεατι, όταν το «διαφορετικό», ξεπερνάει το συνηθισμένο. Η ανάπτυξη έρχεται εκεί, όπου από «διαχειριστές της εξουσίας», γινόμαστε «παραγωγοί ιδεών».

Περιμένουμε εναγωνίως να ξεκολλήσουμε από τον πάτο και να ανέβουμε ψηλότερα. Περιμέναμε εκείνο το μυαλό, που θα οπλίσει το χέρι για να μας οδηγήσει στην ανάπτυξη.

Άποψη : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)