Ακραία φιλοζωικά αισθήματα στην Κοιλάδα !

Η επιστροφή μου από τον απογευματινό περίπατο στην Κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων, σημαδεύτηκε από ένα γεγονός στο οποίο έγινα αυτόπτης μάρτυρας. Στο ύψος της βρύσης, όπου δημιουργείται ένα άνοιγμα, κυρία με φιλόζωα αισθήματα, έβγαλε από μία σακούλα χαρτί μεγάλου μεγέθους, που περιείχε απομεινάρια από μπουγάτσες, μπουρέκια, πίτσες, πίτες και κρουασάν και το άπλωσε πάνω στο χώμα.

Οι φίλοι της, τα σκυλιά, που προφανώς την περίμεναν, έτρεξαν στο απλωμένο χαρτί να γευτούν τον αναπάντεχο μεζέ. Κι ενώ η κυρία στράφηκε σε άλλο σημείο «για να στρώσει το τραπέζι» και σε άλλους φίλους της, άντρας μεσήλικας, αδύνατος και κακοντυμένος έσπευσε να βάλει σε ένα σακουλάκι τα μεγαλύτερα από τα κομμάτια, διώχνοντας τα σκυλιά. Όταν η κυρία αντιλήφθηκε το γεγονός ξέσπασε σε ύβρεις και φωνές και διώχνοντας τον άνδρα έλεγε συνεχώς : «Σας ξέρω όλους εσάς, που καιροφυλαχτείτε για να αρπάξετε από τα ζώα το φαγητό τους».

Δεν πήρα το μέρος κανενός, όμως, απομακρυνόμενος από το σημείο, ένιωσα ντροπή. Ντροπή, επειδή δεν υπερασπίστηκα τον άντρα, που η εικόνα του «φώναζε» ότι πεινούσε. Ντροπή, επειδή δεν εξήγησα στην κυρία με τα φιλόζωα αισθήματα, ότι το «ζώον» ο άνθρωπος υπερέχει από το «ζώον» σκυλί. Ντροπή, επειδή εμείς οι άνθρωποι, ξεχνάμε ότι στην σκάλα των αξιών η ανθρώπινη ζωή είναι στην κορυφή. 

Πολλές φορές, η αγάπη μας για τα ζώα είναι τόσο μεγάλη, που μας οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές. Συμπεριφερόμαστε στα ζώα έτσι ώστε να ξεχνάμε ότι δεν είναι άνθρωποι. Τα απομονώνουμε από άλλα ζώα του είδους τους επιζητώντας να καλύψουμε κενά της δικής μας ιδιοσυγκρασίας. Εκμεταλλευόμαστε τα ένστικτά τους για να δημιουργήσουμε σχέσεις εξάρτησης. Αλλά κυρίως ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη ζωή χρειάζεται την προσοχή μας πρώτα-πρώτα!

Κείμενο : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)